Intro 

 

Josephine wees naar de twee bouwwerken van lego, die op de tafel achter mij stonden. Ze legde uit dat deze bouwwerken bij de laatste intervisiebijeenkomst in elkaar waren gezet. Het ene had betrekking op de huidige situatie, het andere gaf het toekomstbeeld van onze opleiding weer. 

'Dat is onze kathedraal,' vertelde Josephine, waarbij ze refereerde aan een verhaal van onze teammanager. Als team waren we een kathedraal aan het bouwen, had Marga ons vorig jaar voorgehouden. Het hoger gelegen doel bood richting waaraan we gezamenlijk werkten. We hadden elkaar hard nodig, want niemand kon zoiets in z'n eentje bouwen. 

Ik keek achterom en zag beide bouwwerken staan. Het ene maakte een nogal chaotische indruk, wat ongetwijfeld onze huidige situatie weerspiegelde. Het andere was een gestructureerd geheel, dat een hybride leeromgeving moest voorstellen. In het midden stond een hoge toren, van waaruit de studenten hun individuele leerweg konden uitstippelen. 

Omdat niet alle collega's er goed zicht op hadden, besloot ik ons toekomstbeeld omhoog te houden. Ik pakte de onderkant beet, tilde het op en... de boel stortte in elkaar!

'Ohhh,' klonk het van alle kanten.

Met grote ogen keek ik naar het bouwwerk, dat er troosteloos uitzag. 

'O, sorry,' stamelde ik, terwijl het bloed me naar de wangen steeg. 'Ik wilde het alleen maar laten zien...'

Terwijl verschillende collega's de brokstukken bij elkaar veegden, bestudeerde ik het plateau dat ik had opgetild. Het bleek uit een paar losse onderdelen te bestaan, die kennelijk niet goed aan elkaar waren vastgemaakt. 

En nu zaten we met een ingestorte kathedraal... Het fundament was duidelijk niet stevig genoeg geweest, waarvan we nu de gevolgen ondervonden. 

 

(Blz. 7 en 8 van het boek 'Wanneer krijgen we weer les?')